Hot Jazz

De derde en laatste dag was ik op North Sea Jazz, waar de temperatuur in sommige zalen wel tot 40 graden leek te zijn gestegen. Al met al een bijzondere dag, vanwege de WK finale en de hoofdreden om te gaan: Stevie Wonder. Ik vond de programmering voor de rest niet zo heel sterk deze zondag maar heb desondanks toch nog wat leuke optredens meegepikt, waarbij je je kunt afvragen of het Jazz is.

Bij aankomst zag ik een stukje van Elvis Costello die net begon aan “new Amsterdam”.

Vervolgens heb ik de hitte getrotseerd in deze zaal waar prachtige tangomuziek werd gespeeld.

De grote verrassing was dit bonte Japanse gezelschap. Na een vakantie van een maand in Japan ben ik wel wat rare dingen gewend van ze, maar dit sloeg alles. Wat een feestband, ze speelden de tent plat!

Van Joss Stone ben ik geen grote fan, maar ik moet zeggen dat ik haar behoorlijk goed vond. En deze White Stripes cover van haar debuut cd vond ik altijd al super duper.

Om de Wk finale goed te kunnen zien hadden we tijdens Ben Harper al een plek op de tribune in de enorme Nile-zaal gevonden. Deze man overtuigde niet echt en het was natuurlijk ook niet een dankbare taak om voor de WK finale te spelen.

En toen begon het…..

In de pauze werd nog vrolijke Braziliaanse muziek gespeeld, maar wij werden niet echt vrolijk van deze “rugby”wedstrijd. Respect voor het barpersoneel die tijdens de rust zich helemaal uit de naad werkte.

Na de grote teleurstelling begon rond half 12 dan toch eindelijk Stevie. En wat een opening! Met zijn keybord om zijn nek kwam hij jammend (zonder begeleiding) het podium op om een bloedmooie versie te spelen van “My eyes don’t cry”, die hij speciaal aan de oranje fans opdroeg.

Het concert was een aaneenschakeling van hoogteputen. Hier zijn er nog een paar. Helaas speelde hij toch nog een stukje van het onvermijdelijke “I just call…” maar dat vergeven we hem dan maar.

Superstition (zou Prince dan toch nog even op het podium komen? Niet dus!)

Bij het slotnummer “Another Star” kwam Quincy Jones nog op het podium. Het nummer eindigde schitterend in een Braziliaanse Batucada feestje.

Om 2.00 uur weer met de nachttrein richting Amsterdam, waar bij aankomst nog veel gestrande jonge Oranje fans waren begonnen met het uitslapen van hun kater.

1 reactie
  1. Ron van der spek zei:

    Eens.. Al ben ik misschien net nóg iets meer teleurgesteld in Ben Harper omdat ik daar juist op NSJ meer soul en reggae van verwachtte… Rest eens!! Heb naast de kater over wk, waarbij ik steeds milder wordt…de hele dag goeie zin vanwege Stevie’s wervelende en volgens de pers ‘healende’ optreden. Dank dat je er was, jazzmate!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: