archiveren

Maandelijks archief: juli 2008


Pilooski uit Parijs is één van de voortrekkers van de re-editcultuur, waarbij obscure jaren 60 en 70 nummers in een nieuw, dansbaar jasje worden gestoken zonder al te veel toevoegingen maar door te loopen, knippen, plakken en stretchen. Lekker old skool dus in de traditie van mijn New Yorkse helden Danny Krivit en Tom Moulton en uit Engeland Greg Wilson. Maar ook stadgenoot Dimitri from Paris heeft al heel wat re-edits op zijn naam staan.
Pilooski had vorige zomer een grote hit met zijn re-edit van Frank Valli’s “Beggin”. En nu is vooral zijn re-edit van the Pointer Sisters “Send him back” hard op weg een underground-hit te worden. Ondertussen is hij een veelgevraagd dj en heeft hij ook voor de “Verve-remixed”-serie een nummer van Nina Simone heel smaakvol ge-re-edit.
Pointer Sisters – Send him back (Pilooski re-edit)

Nina Simone – take care of business (Verve remixed 5)

Edwin Starr – Get Up (Pilooski re-edit)

Voor de liefhebbers: download hier het album “Dirty Sound System vol.1 by Pilooski”
En omdat het nog steeds zo’n heerlijk nummer is en deze edit-clip ook veel leuker is dan de originele clip nog een keertje Beggin’:

Gisteren eindelijk Jill Scott live mogen zien in Paradiso. Ze maakte haar live-reputatie volledig waar en stond bijna 2 uur op het podium. Het optreden was zeer afwisselend. Veel nummers werden in nieuwe arrangementen gespeeld en er was ruimte voor “spoken word”. Want daar is deze dame ook erg goed in. Op HBO is er nu een serie die door Most Def gepresenteerd word en waaraan Jill Scott regelmatig meedoet.

Jill Scott komt net als The Roots uit Philadelphia en zong al vaak mee met deze band. Zo is ze o.a. te horen op You got me van de cd “come alive”. Op de originele versie neemt Erykah Badu de vocalen voor haar rekening. Cody Chesnutt zong weer op die andere grote hit van the Roots: the seed. Hij bracht en paar jaar geleden een geniale dubbel-CD uit, vol met demo-achtige nummertjes (the headphone masterpiece) waarop ook de oerversie van the seed is te horen. Momenteel zwerft er een nummer over het web opgedragen aa Barak Obama, in afrobeat stijl met de titel Obamafrica.

 Obamafrica 

The seed 

Afgelopen zaterdag was ik op North Sea Jazz in Rotterdam, waar vooral veel acts te zien waren die niet direct in de categorie jazz vallen. Absoluut hoogtepunt (en alleen daarom al de moeite waard) was het optreden van Sharon Jones & the Dap Kings. De band speelde superstrak en de show werd neergezet als een ouderwetse soulrevue met een Master of Ceremonie (Binkie Griptide) die miss Sharon Jones aankondigde als ware het James Brown (in een jurk). Toen ze eenmaal op het podium stond ging het dak van de tent. Wat een persoonlijkheid en een energie! Deze 52 jarige ex-gevangenisbewaarster uit Brooklyn New York gooit haar hele ziel en zaligheid in de strijd.
De CD “100 days , 100 nights” is inmiddels al vrij bekend. Daarvoor maakte ze ook al twee cd’s. Van de eerste (Dap dippin’ uit 2003) komt deze bijna onherkenbare coverversie van Janet Jackson’s What have you done for me lately 

 

Hier nog wat live-action:

Dinsdag voor het eerst Radiohead live gezien en dan ook nog bijna in mijn achtertuin. Het weer had niet beter kunnen zijn maar of dat enige invloed op de kwaliteit heeft gehad weet ik niet. Het concert was geniaal. Mooie mix van oude en nieuwe nummers (bijna alle cd’s kwamen aan bod). Zelfs bij de meest ingetogen nummers bleef het boeiend. Visueel bood het concert ook veel spektakel. De kabels die vanaf het begin op het podium hingen bleken camera’s te bevatten en led-verlichting (energiebesparend!) wat mooie close-ups en standpunten opleverde, en naarmate de schemering inviel, voor bizarre lichteffecten zorgde. Was wel blij dat ik links stond want het rechterscherm deed het lange tijd niet.

Woensdag de aftrap van 5 days off. Na wat heen en weer geloop en in de rij staan voor zowel Melkweg als Paradiso (kan dat volgend jaar wat beter georganiseerd worden, gelukkig ging het de andere avonden een stuk beter) was ik net op tijd binnen voor een live concert van de New Yorkse neo-disco band Hercules and Love Affair. Mijn hooggespannen verwachtingen werden gelukkig ruimschoots waargemaakt. Muzikaal zat het erg goed in elkaar en vooral de blazers zorgden voor sfeervolle momenten. Het ontbreken van Antony was jammer maar de beide zangeressen brachten het er goed vanaf (en dan heb ik maar even niet over over het gender-bender gehalte van de dames). Het publiek wat vooraan stond vond het in ieder geval fantastisch, de rest van de zaal was wat lauw.

In de Melkweg was Peaches een niet al te subtiel, maar wel leuk feestje aan het bouwen. In plaats van achter de dj tafel stond ze er vooral bovenop, meerappend/zingend met een fles champagne in de hand, waarbij ze haar publiek niet vergat.

Donderdag heb ik veel plezier beleeft aan het live optreden van Supermayer in Pardiso. Dit Keulse duo bestaande uit dj Michael Mayer en Superpitcher maken erg aanstekkelijke minimal techno-popliedjes. Het grote beeldscherm achter hun, met daarop kinderlijk naïeve animaties van geknutselde superhelden passen daar perfect bij. Soms was het iets te ingetogen maar vaak behoorlijk opzwepend. Als toegift deden ze nog hun geweldige remix van Rufus Wainwright’s Tiergarten.
Bij Ellen Allien (aus Berlin) in de Melkweg stonden wel erg veel trainspotters, maar ze maakte het wel waar. Ik vond het niet erg dansbaar maar wel indrukwekkend.

Vrijdag kon ik het niet laten om een stukje van het concert van Lupe Fiasco te zien. In een bomvol Paradiso was het publiek erg jong en zat de sfeer er vanaf het eerste nummer goed in. Ik moet zeggen dat het erg strak en professioneel overkwam, en ook zijn raps hebben meer diepgang dan de gemiddelde MTV-hiphop. Maar deze avond wilde ik mij vooral op de Melkweg richten. Ik verheugde ik mij erg op Roni Size en Reprazent live. De klassieker New Forms in alweer 10 jaar uit en ter gelegenheid hiervan doen ze een tour. Helaas moet ik concluderen dat de magie er een beetje af is. Het leek wel een gladgetrokken versie van de geweldige optredens die ik ze vaker heb zien geven. Ook de nieuwe nummers waren niet bijzonder. Naarmate het concert vorderde werd het wel beter, vooral bij It’s jazzy. Gelukkig stond in de oude zaal de hele avond Dupstep geprogrammeerd. Ik kende het nog niet zo goed en ik vond het veel beter dan ik dacht. Ik hoop dat Dubstep de komende maanden in nederland meer bekendheid krijgt.

Zaterdag begon vroeg met een optreden van de C64 Orchestra. Dit gelegenheidsorkest speelt gearrangeerde composities die bij computerspelletjes zijn gemaakt voor de commodore 64. Dit levert verrassend mooie muziek op. Ook de cd die naar afloop werd verkocht is schitterend vormgegeven (de cd zit verpakt in een plastic miniatuur commodore 64 spelcomputer). In de Melkweg stond in de grote zaal Traffic met Bart Skills en Shinedoe. (Mooie muziek maar niet mijn ding). in de oude zaal gaf het Nederlandse duo Trago & Yuro een erg fijne “Detroit meets Daft Punk” live-set.

De zondagavond in Paradiso lijkt een beetje op London Calling meets electropop. Aangezien ik best vermoeid ben van de afgelopen dagen besluit ik vroeg te gaan kijken naar het prettig gestoorde clubje Cansei der Ser Sexy (CSS)uit Brazilie. Als ik net voor negen uur binnen ben schrik ik beetje van de leegte van de zaal en het wel erg jonge publiek. Maar zoals bijna altijd in Paradsio stroomt het toch weer redelijk vol en begint CSS met een podium vol ballonnen aan een vrolijk optreden. Het leukste aan de band is toch de frontvrouw. Wat een schatje is dat, die wil je zo mee naar huis nemen. Soms proberen ze ruig te rocken maar vrolijke electropop liedjes gaat ze toch het beste af. Na een krap uur is het weer voorbij en is het ook wel genoeg.

Kortom: een volle week muziek achter de rug. Ik moet hier even van bijkomen, om volgende week zaterdag weer helemaal fris naar North Sea Jazz te gaan.